Όταν γνώρισα την Αγάπη

 

Της Ακριβής Κουμπέτσου *

Σε ένα κόσμο σάπιο, χαλασμένο ένα κορίτσι ψάχνει την αγάπη. Όποιον ρώτησε της είπε δεν είναι εδώ, πως δεν υπάρχει Τους πίστεψε και έζησε στο ψέμα για λιγάκι μέχρι που μερικά ξυπολυτάκια της διδάξαν κάτι Να είναι πάντα ευγνώμων για ότι έχει Και αυτό να το μοιράζεται όταν σε άλλα μέρη βρέχει. Απόρησε πώς γίνεται οι άνθρωποι με τον μεγάλο πόνο Να παίζουν, να γελούν και να την ευχαριστούνε μόνο.

Τα νέα μας από την ενορία της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στην Ουγκάντα.

Δόξα τω Θεώ μεγαλώνει η μελλοντική Εκκλησία στη νέα ενορία της Παναγίας Της Μυρτιδιωτίσσης στο Ρουμπάλλε της Ουγκάντας . Με τη χάρη του Θεού οι μελλοντικοί πιστοί όλο και αυξάνονται. Οι φωτογραφίες είναι από την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία.

Η μητέρα του π.Αριστοτέλη πεθερά μου μιλάει στον κόσμο για τη χάρη του βαπτίσματος που πήρε και να αγαπάνε πολύ τον Θεό..

Ο πατέρας του το ίδιο.Όλα έγιναν μέσα  σε ένα σπίτι  που χτίζεται λόγω του αέρα  της βροχής  που θα ερχόταν. Δόξα το Θεό άρχισε να βρέχει αυτές οι μέρες.

Οι φωτογραφίες  είναι από τη Θεία Λειτουργία.π.Αριστοτέλη,Πρεσβυτέρα Μαγδαληνή ευχαριστούμε.Ο Θεός να σας ευλογεί.

Ουγκάντα, η αντιβίωση της Δύσης

Της Δέσποινας Παππά*

Ουγκάντα: Μία λέξη- αμέτρητες σκέψεις. Κάθομαι λοιπόν και καθαρογράφω όσα έζησα εκεί με την 6η Ιεραποστολή, σε εκείνη την ήπειρο, εκείνη τη χώρα, εκείνη την πόλη, εκείνο το χωριό με εκείνους τους ανθρώπους. Μάλλον δεν θα τελειώσω ποτέ! Εμπειρία ζωής μου λένε όλοι στην πατρίδα· εμπειρία ψυχής τους απαντάω εγώ. Τα ερεθίσματα; Άπειρα. Από το βλέμμα του υπαλλήλου στο αεροδρόμιο αφού ήρθαν οι "λευκοί" εδώ μέχρι το χαμογελάκι στο πρόσωπο του μωρού όταν του δίνεις την καραμέλα.

Ουγκάντα :Αναπολώ όλες τις στιγμές που έζησα (πάντα με δάκρυα στα μάτια)

 Της Κωσταντίνας Αγγελοπόύλου *

Αφρική, Ουγκάντα… Είναι δύσκολο να περιγράψεις με λόγια τα όσα έζησες, είδες, άκουσες και ένιωσες εκεί!

Βλέποντας το έργο του μοναστηριού της Χρυσοπηγής, από τις προηγούμενες αποστολές στην Ουγκάντα,  σκεφτόμουν «Βρε λες να πάω φέτος; Θα αντέξω  εγώ τόσο καιρό κάτω; Και οι άνθρωποι εκεί πως θα με αντιμετωπίσουν;» Τελικά πήρα την απόφαση και πήγα έχοντας μαζί μου τις σκέψεις και τις ευχές της οικογένειας και των φίλων μου.      

Η Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

Η Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου Σταυρού αποτελεί έναν σπουδαίο εορτολογικό σταθμό του εκκλησιαστικού έτους. Στις 14 Σεπτεμβρίου σύμπασα η Ορθοδοξία τιμά τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως το «καύχημά» Της και η «δόξα» Της. Πηγές της εκκλησιαστικής μας ιστορίας αναφέρουν ότι η εορτή της Παγκόσμιας Ύψωσης είχε καθιερωθεί από τα αρχαία χρόνια, ίσως μάλιστα να είχε καθιερωθεί και από αυτόν τον Μέγα Κωνσταντίνο, κατά προτροπή προφανώς της μητέρας του αγίας Ελένης, αμέσως μετά την εύρεση του Τιμίου Ξύλου στα Ιεροσόλυμα, γύρω στο 330 μ.Χ.

Πηγή : Με παρρησία

Εγώ όταν ξαναπεράσω θα σου το ξεπληρώσω…

Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός
Μία από τις πιο δύσκολες καταστάσεις τις οποίες αντιμετωπίζουμε οι άνθρωποι και αισθανόμαστε ανήμποροι να διαχειριστούμε είναι αυτή της αχαριστίας, της αγνωμοσύνης. Όταν έχουμε κάνει ό,τι περνά από το χέρι μας για να προσφέρουμε στους άλλους, όταν έχουμε ανεχτεί και συγχωρήσει τις δυσκολίες του χαρακτήρα τους, όταν έχουμε δώσει τον ίδιο μας τον εαυτό και εισπράττουμε απόρριψη, αδιαφορία, προκλητική αντίθεση και άρνηση αναγνώρισης από εκείνους, τότε το παράπονό μας είναι μεγάλο. Και το υφιστάμεθα συχνά στη ζωή μας. Κάποτε, βεβαίως, κι εμείς, για δικούς μας λόγους, φαινόμαστε αχάριστοι στους άλλους. Όμως εκεί δεν σκεπτόμαστε τι οφείλουμε. Το πρόβλημά μας έγκειται όταν αισθανόμαστε ότι οι άλλοι μας οφείλουν. 
Πηγή : Συνοδοιπορία

Δίνω υπόσχεση στον εαυτό μου να μην ξεχάσω

Του Γιώργου Αγγελόπουλου*

Καλούμαι να γράψω μερικές σκέψεις για την εμπειρία μου στην Ουγκάντα. Κλείνοντας τα μάτια, μου έρχονται πολλές εικόνες αλλά αυτή που σίγουρα θα μείνει ανεξίτηλα χαραγμένη στο μυαλό μου, είναι το χαμόγελο των παιδιών, που έστω και με τα λίγα που τους προσφέρεις είναι ικανοποιημένα και μη έχοντας κάτι υλικό να στο ανταποδώσουν σου το δίνουν απλόχερα και αυτό σου αρκεί γιατί ξέρεις ότι είναι ότι πολυτιμότερο έχουν, γιατί αυτών των παιδιών η ζωή ξεκινά με αρνητικό πρόσημο.